Źródeł powstania najobszerniejszej spuścizny po Yeatsie, oznacza to poezji, rozglądać się trzeba nie ostatkiem sił do wnętrza celtyckich baśniach dodatkowo podaniach, pomimo tego też w środku spirytualizmie Indii, mistyce buddyzmu oraz, w szczególności do wnętrza pierwszych tomikach, symbolizmie francuskim. Poezja zdaniem Yeatsa pełni funkcję magicznej linii demarkacyjnej wśród jawą zaś światem imaginacji, twórczość poetycka to wypowiedź pragnień, które możemy zaspokoić z trudem do wnętrza snach i, jeżeli wszystkie nasze sny wcześniejszy zaspokojone, nie byłoby wcześniej poezji.
Większość historyków literatury podkreśla władza formalne utworów poety; jego wiersze, ich zdaniem, nasączone są czarem, liryzmem, nastrojem również muzycznością zamkniętymi do wnętrza ramy wyważonego rymu także rytmu. Roman Dyboski pisał:
Yeats, nie bacząc na że jego jaźń twórcza kształtowała się wewnątrz okresie modernizmu, był kontynuatorem myśli romantycznej. Sam napisał o sobie: Jestem ostatnim romantykiem.
W twórczości poetyckiej Yeatsa zwykło się wyróżniać parę etapów – największej rangi z nich, tzw. symboliczny, obejmuje trzy pierwsze danie żniwa wierszy poety. Szczególnie wydane w środku latach 90. XIX wieku tomiki Róża również Wiatr między trzcin stworzone zostały poniżej dużym wpływem Verlaine'a, Mallarmégo także Villiers de l'Isle-Adama, których zresztą poznał wewnątrz czasie pobytu wewnątrz Paryżu. Poeta nie znał francuskiego również wewnątrz pełnym zrozumieniu teorii symbolizmu pomogła mu zaledwie wydana wewnątrz 1899 roku pozycja bibliograficzna Arthura Symonsa Symbolizm wewnątrz literaturze. Jednak Yeats nie był ślepym kontynuatorem myśli francuskiej, wolno rzec, że na jej fundamentach zbudował własną – irlandzką – koncepcję symbolu. Oto syntetyczne zlepek podstawowych różnic także podobieństw obu teorii:
| SYMBOLIZM | |
|---|---|
| Yeatsa | francuski |
| założenie, że symboliczna jest wszelka sztuka, która nie jest jeno narracją oznacza to portretowaniem | |
| akcentowanie roli synestezji | |
| mistycyzm Bławatskiej, Blake'a także Swedenborga – twierdzenie, że wyobraźnia jest drogą docierania do absolutu, tudzież zadaniem sztuki jest wyobrażanie go | mistycyzm jak intensywne przeżywanie wiersza, parol sztuka na rzecz sztuki |
| tradycjonalizm – powrót do stylu praojców, zastosowanie podań plus wierzeń jak symboli (symbol narodowy) | współczesność jak oderwana od momentu reszty epoka |
| poezja ma znajdować się publiczna, tj. zrozumiała na rzecz każdego | pogarda na rzecz publiczności |
W wydanych na początku XX wieku wierszach Yeats zrezygnował z wysokiego stylu z czasów symbolicznych, nowe metafory stabilny się bezpośrednie także czytelniejsze, zaś zbiór znaków prostszy, chociażby kolokwialny. W zbiorach W siódmym lesie dodatkowo Zielony kask również inne wiersze przeważały liryki osobiste, oraz nieco utworów z drugiego tomu miało styl kategorycznie polityczny. Poeta wyrażał do wnętrza nich swoje zawód obecną działalnością narodową.
Za szczytowe osiągnięcia poezji Yeatsa uważane są żniwa Wieża również Kręte schody. Sześćdziesięcioletni wieszcz do wnętrza okresie stabilizacji wewnątrz życiu prywatnym, językiem prostym, czasami przypominającym naiwne pytania małego dziecka, rozprawiał o przemijaniu oraz poszukiwaniu wartości absolutnych, jeszcze częściej pojawiał się też topos śmierci. Bawiąc się symboliką starych mitów, z ironią, niekiedy goryczą, wyrażał wiarę wewnątrz ideał istniejącą w środku życiu pozaziemskim także do wnętrza człowieka, który w ten sposób samo wewnątrz przeszłości, w charakterze dodatkowo do wnętrza czasie obecnym, z godnością podrzucać sobie musi z umieraniem, dlatego że (z wiersza Śmierć):
W poemacie Wieża, w taki sposób wielokrotnie cytowanym wewnątrz różnych antologiach, Yeats z pewną bezsilnością, jakkolwiek także dużym dystansem, pyta:
Zasięg tematyki do wnętrza całej twórczości poetyckiej Yeatsa był niezwykle szeroki. Na początku żwawo rosnącej popularności uważano go zbyt piewcę mitycznej przeszłości Irlandii, tylko wewnątrz późniejszych zbiorach wierszokleta ujawnił swoje zainteresowania filozoficzne także właśnie te proste oraz oszczędne formalnie wiersze zapewniły mu sławę jednego z największych poetów języka angielskiego w środku XX wieku. Jak pisze Rulewicz: